محبوبه عظیم زاده | شهرآرانیوز؛ دوچرخه فقط وسیلهای برای بازی و تفریح نیست، میتواند یکی از اولین تجربههای مستقل جابه جا شدن، شناختن محله و انتخاب کردن باشد. اگر از همان سالهای کودکی، دوچرخه را به عنوان یکی از راههای سالم و ساده رفت وآمد بشناسیم، استفاده از آن میتواند به تدریج از یک سرگرمی به یک عادت شهری تبدیل شود. اما این اتفاق خودبه خود نمیافتد، خانواده، آموزش و البته شهر، همگی در شکل گیری این عادت نقش دارند.
تجربهای که میتواند از کودکی آغاز شود و تا سالهای نوجوانی و بزرگسالی ادامه پیدا کند. چطور دوچرخه را وارد زندگی کنیم؟
آشنایی کودکان و نوجوانان با دوچرخه بهتر است از یک تجربه خوشایند و بدون اجبار شروع شود. مهم این است که دوچرخه در ذهن او به یک گزینه طبیعی برای حرکت و رفت وآمد تبدیل شود. این آشنایی میتواند قدم به قدم و متناسب با سن و توانایی فرزندمان شکل بگیرد. اما چگونه؟ الگو بودن والدین
فرزند بیشتر از آنکه از توصیههای ما یاد بگیرد، از رفتارمان یاد میگیرد. وقتی والدین برای مسیرهای کوتاه، گاهی دوچرخه را به خودرو ترجیح میدهند، بچهها عملا میبینند که دوچرخه یک وسیله واقعی برای رفت وآمد است، نه فقط وسیلهای برای بازی. تفریح خانوادگی، با هم رکاب بزنیم
دوچرخه سواری خانوادگی میتواند اولین تجربه مثبت کودک از دوچرخه باشد. مسیرهای کوتاه در پارک یا محله، بدون فشار برای سرعت یا مسافت، کمک میکند کودکی که تازه با دوچرخه آشنا شده است این فعالیت را با همراهی، لذت و خاطره خوب پیوند بزند. از تفریح تا رفت وآمد
کم کم میشود از دوچرخه برای مقصدهای واقعی استفاده کرد: رفتن به پارک، کتابخانه، خریدهای کوچک یا دیدن دوستان در فاصلههای مناسب. این تغییر کوچک، دوچرخه را از وسیله تفریح به یک انتخاب تبدیل میکند. شراکت در انتخابها
تا جایی که ممکن است اجازه بدهیم فرزندمان در انتخاب دوچرخه متناسب با اندازه و توانایی خودش، انتخاب تجهیزات و حتی پیدا کردن مسیرهای مناسب مشارکت داشته باشد. این مشارکت، علاوه بر ایجاد علاقه، حس مالکیت و مسئولیت پذیری او را بیشتر میکند. آموزش از اولین رکابها
ایمنی و مهارت دوچرخه سواری مثل کنترل سرعت و ترمز، توجه به اطراف، رعایت حق تقدم، شناخت علائم و پیش بینی رفتار دیگران را از همان ابتدا باید در قالبی …
